In Bordeaux is petit verdot het geheime ingrediënt: een paar procent in de assemblage geeft kleur, specerij en ruggengraat. Solo gebotteld ziet u de druif zelden, daarvoor rijpt hij in de Médoc te laat. Op de warme hoogvlakte van Castilla-La Mancha, in het Spaanse binnenland, gaat dat wél, en daar levert de druif een pure, diepdonkere wijn op. Zo proeft u in één glas waarom châteaux als Margaux zo zuinig zijn op hun paar rijen petit verdot.
Hoe smaakt petit verdot?
Inktzwart van kleur, met braam, blauwe bes en pruim, gevolgd door viooltjes, potlood en zwarte peper. Stevige, rijpe tannines en een frisse kern: kracht mét spanning. In assemblages is het de specerijenkast; solo een intense, donkere wijn die om stevig eten vraagt.
Wat schenkt u erbij?
De kruidige kracht omarmt gegrild lam met rozemarijn en knoflook. Spareribs van de barbecue vinden in het donkere fruit hun feestje, en manchego of andere gerijpte kazen geven de tannines het vet en zout waar ze om vragen.
Waarom ziet u petit verdot zelden als losse wijn?
De druif rijpt extreem laat; in Bordeaux lukt dat lang niet elk jaar. In warme streken als Castilla-La Mancha rijpt hij wél volledig en kan hij solo schitteren.